+389 78 385 571 info@lgbtunited.org

Çocukken, henüz 13 yaşındayken aynı cinsten bir çocuğa karşı duygular hissetmeye başladım…bu normal mi kendi kendime soruyordum,  çok şaşırmıştım, çünkü çevremde aynı duyguları hisseden birini tanımıyordum. Beni anlayacak ve bana yardım edebilecek biriyle danışmak istiyordum, aynı zamanda konu hakkında bilgi verebilecek birine ihtiyacım vardı. İlk olarak okulun psikoloğuna başvurdum ve kendisine aynı cinsten olan çocuğa karşı hissetiklerimi anlattım. Ortamı büyük bir sessizlik kapladı,  o andaki sorularım ve ihtiyaçlarım gözardı edildi, bu duyguların geçici olduğunu ve bulunduğum puberteden kaynaklandığını ve zamanla geçeceğini söyledi. Başımda dönüp dolaşan binlerce merak ettiğim soruya cevabı alamadığımdan, eve döndüğümde annemin gözlerinin içine baktım ve fazla duruma tahamül edemedim. Dayanamayım içimi açtım ve aynı cinsten olan arkadaşıma karşı hissetiklerimi,  onu beğendiğimi söyledim . Umut ettiğim tepkiyi almadım. Annem çok şaşırmıştı ve trans cender olan kişiyle beni kıyaslamaya başladı, trans cender olan şahıs şehir içinde işkenceye maruz kalıyordu, dolayısıyla bana birşeylerin normal olmadığını, bu meseleye fazla düşünmememi ve konuşmam gerektiğini tembih etti, oysa ki ben yapamıyordum, birçok erkek yaşıtım benimle alay ediyordu, bana kızçağızlar gibi davrandığımı, onların dediği gibi “ibne” olarak değil,  onlar gibi biraz daha fazla “erkek” olarak görünmem gerektiğini, kadınımsı değil erkekimsi davranmam gerektiğini atıştırıyorlardı. Bir müddet geçtikten sonra, yaşadığım stresten kurtulmamı sağlayacak bazı şeyler bulmam gerektiğini anladım ve diğer dostlardan yardım istemeye devam ettim. Bu hiç de kolay olmadı , çünkü ben roman milliyetine mensubum ve gey ayrımcılığı da üst safhada bulunuyor, internette AVRUPA HAFTASI gösterisinin düzenlendiğini okudum, bu hafta etkinlikleri kapsamında İnsan Hakları konusunda açık oturumun düzenleneceğini öğrendim, ben de o olaya katıldım ve bu toplantıda insan hakları konusunda daha çok bilgi edinebildim. Bu esnada İngilizce dili kursuna da kaydedildim ve orada bizim kültür ve toplumumuzdan farklı olan kişilerle tanıştım.  Zamanla, gittikçe daha etkindim ve etkinliğim sayesinde kendimi daha rahat hissetmeye başladım. Sorunlarımı daha rahat açabiliyor, görüşebiliyordum. Merak ettiğim soruların ve ihtiyaç duyduğum soruların cevabını bana veren bir kişiyle tanıştım, kendisiyle şahsi ve psikolojik açıdan gelişimim için çalışmalar yaptım. Bahis konusu kişiyle beraber etkinlikler örgütledik ve farklı konularda tartışıyorduk. Etkinlikleri örgütlemekle zamanla kendime özgüvenim de arttı ve dostlarım da arttı, bu çevremde roman ve gey olmama karşı bir tepki almıyordum, beni normal kabul etmişlerdi, onlardan eşit muamele gördüm. Şu anda orta okulun son sınıf öğrencisiyim ve başkalarının yorumlarıyla pek fazla ilgilenmiyorum, oysa yine de her insanın başka biri hakkında bişey söylemeden, yorum yapmadan iyi düşünmesi gerektiğini düşünüyorum. Bütün yaşadıklarıma rağmen, ben roman olduğumu, gey olduğumu söylemekten utanmıyorum.  Toplumda insan hakları konusunda mücadele etmeye devam edeceğim ve önyargıları kırma konusunda herhangi bir korkum yoktur. 

Nasılsa heppimiz insanız!! 

“Burada belirtilen görüşler müelliflerine aittri ve MCMS ve AB tutumlarını yansıtmıyor.”

“Kalıcı Vatandaş Toplumu: Sivil toplum Teşkilatların Devletten Finanse Edilmesi” Programını Makedonya Uluslararası İşbirliği Merkezi (MCMS) , Vatandaş toplumun Gelişmesine Ait Balkan Ağı (BCSDN) ve Slovenya Sivil toplum Teşkilatlarını Tanıtım, İşbirliği ve Gelişim   Merkezi (CNVOS) gerçekleştiriyor.

Proje Avrupa Birliği tarafınca finanse edilmektedir